شکر شکن شوند همه طوطیان هند

تو کجایی تا شوم من چاکرت

hosniye — Sun, 29 Nov 2009 17:09:22 GMT

خسته هستم، کثیفم، حموم نرفتم، لباسم بوی گند می ده، نخوابیدم، بداخلاق شدم، آرایش نکردم، زشت شدم، محسن رو ندیدم.

سمیه نیستم.

شوخی های خانوادگی

hosniye — Fri, 27 Nov 2009 19:11:05 GMT

حتما شما هم از این شوخی های بین خواهر برادری دارید. معمولترین و رایجترینشون اینه که وقتی یکی شروع می کنه از دردی ناله کردن بقیه بهش می گن یکی رو می شناختن که همینطوری از این درد مرد! یا اینکه این اول راه مردنه!

خوب ما هم بین خودمون داریم و داستان ما کمی فرق داره.

از آنجا که خانواده پر جمعیتی هستیم وقتی که بزرگتر شدیم دیگه تو یک ماشین جا نمی شدیم. البته کم هم پیش می اومد که همگی با هم جایی بریم و معمولا یکی از دانشگاه یکی از محل کار و ... به مقصد می رسیدند و برگشتنه رو هم یک کاریش می کردیم.

شوخی ما این بود که تا یکی مریض می شد و ناله می کرد که دارم می میرم، ما همگی می گفتیم که آخ جون!! تو ماشین جا می شیم!!

این مثل خیلی جا افتاده بود طوری که از ترس اینکه بقیه از جا شدن تو ماشین خوشحال نشن ناله هم نمی کردند!

یکی از خواهر هام برای جراحی تو بیمارستان بستری شد. پاش تو گچ بود. ما هم به نوبت پیشش می موندیم تا حوصله اش سر نره.

روزی که نوبت من بود می خواستند پانسمان پاش رو عوض کنند و برای این کار پزشک جوانی با دستگاه برشی برای شکافتن کمی از گچ میاد سراغش.

خواهرم هم با دیدن این ماشین گچبری! ناله می ده که آی!! وای!! درد دارم!! ای خدا!!! دارم می میرم!!

من هم خنده ام گرفته بود و پزشک جوان هم مات و مبهوت می گفته به خدا این دستگاه اصلا درد نداره!! تازه می خواد گچ رو ببره نه پاتو!!

من لا بلای خنده هام می گفتم آخ جون! بمیری تو ماشین جا می شیم!!

یک دفعه دیدم دکتر که با دستگاه روی گچ کار می کرد ماشین رو خاموش کرد. سرش رو بالا گرفت و حیلی جدی از من پرسید:

خانوم مگه شما چند نفرید!!!

من با شنیدن این حمله منفجر شدم از خنده و گفتم چطور؟

گفت آخه دیروز هم برادرتون همینو گفت!!

من هم با خنده گفتم مهم اینه که ما تو ماشین جا بشیم! تعداد مهم نیست!!

نه روسری نه تو سری حکومت...!!!

hosniye — Thu, 26 Nov 2009 18:01:28 GMT

چند شب قبل، قبلتر از اینکه خواهرم بیاد اینجا برای شام منتظر محسن بودم. دیر کرد و گفت کاری براش پیش اومده و از من خواست که برم خونه آمی.

ساعت هم 11 شب بود و چون صبحش هر دو قرار مهمی داشتیم بهتر بود که من هم برم خونه آمی.

راه افتادم.

تو راه هم شیشه های ماشین رو کامل دادم پایین. هوای دلپذیر و خنک شهرمون مثل روحی می موند که تو بدن مرده جریان پیدا می کرد.

احساس زندگی می کردم.

تو راه دیدم کسی تو خیابون ها نیست و جز سگ و خفاش موجود جنبنده دیگه ای هم دیده نمی شه.

گفتم بابا روسری رو بی خیال خدا هم این موقع شب خوابه!

شال روی سرم رو شل کردم و انداختم روی شونه هام.

وای نمی تونم بگم چه لذتی داشت!!

اینکه باد توی موهای آدم بپیچه، از کنار گوشها و گردن بگذره و قلقلک بده. بدون اینکه بترسی کسی بوقی بزنه تا متلکی بندازه یا نگاه چپی بکنه.

اگر محسن نمی خواست که زود برسم خونه دوست داشتم 2 ساعتی رو خیابون گردی کنم.

نزدیکی های محله مادر شوهرم که همه ما رو و بخصوص من گاو پیشونی سفید رو می شناسن دوباره رو سرم شال رومرتب کردم.

دوستانی که حجاب ندارند براشون شاید این پستم مسخره، خنده دار یا تاسف بر انگیز باشه.

بهشون خرده نمی گیرم. چون حق رو به اونا می دم.

چندان وارد بحث تکراری حجاب نمی شم چون خودم معتقدم نباید اجباری باشه و بزور نمی شه کسی رو واداشت تا رفتار اعتقادی کسی رو تمرین کنه.

تازه در حالیکه بهش ایمان هم نداره.

توی فیس بوک که به دوستام نگاه می کنم می بینم چقدر بچه ها فرق کردند. چادری ها مانتویی شدن ، مانتویی ها چادری شدند، چادری ها بد حجاب شدند، بد حجاب ها( کلمه ای به این معنی وجود نداره، یا بی حجابه یا با حجاب، کاملا صفر و یکی) چادری ها بی روسری شدند، بعضی هاشون هم بی لباس شدند.

البته خودم هم تغییراتی کردم که فکر می کنم هنوز توش گیر کردم.

مثلا همین پوششی که اینجا دارم. همین رنگارنگی و تنوع. تو ایران محال امره بتونم این طوری بگردم. تابستونی که گذشت هر لباسی که می خواستم بپوشم از طرف خانواده ام می شنیدم اینطوری می خوای بری بیرون؟ یا اینطوری رفتی؟

نه که بد باشه نه. بلکه هندی بوده. من هم هر چی فکر می کردم مگه چه ایرادی داره نمی فهمیدم.

بی جورابیم رو قبلا گفتم. اخیرا هم با یکی از دوستان آقا( مذکر- اگر بگم دوست مردم یا پسرم می خندید) چت می کردم در مورد همین مقوله.

در مورد سنگینی نگاه بعضی از دوستان دخترم که من رو بی جوراب می دیدند یا اینکه خیلی راحت نظر می دادم.

مثلا چند باری به چند آقا گفتم چقدر این رنگ بهتون میاد یا چه خوش تیپ شدین!

حس کردم هم خودشون هم خانوم هاشون جابجا شدند. در حالیکه همین جا دوستان دختر و پسر من و محسن در مورد ظاهر ما و همدیگه نظر می دهند و هیچ برداشت بدی نمی شه و کاملا یا از روی تحسینه یا از روی دست انداخت و جک.

از اینکه دوستان با حجابم بی حجاب یا بد! حجاب می شن خوشحال نیستم. نشون دهنده ایراد بزرگیه. ایراد نه از طرف اون دوستانم بلکه از طرف باوری که به نادرست و مقطعی معرفی شده.

ولی از اینکه دوستان بی حجابم همونی که بودند موندند و نه بدتر! هم خوشحالم. یعنی اونها توی باورشون به اون ثبات رسیدند و یا از اول هم با ثبات بار اومدند ولی دوستان دو سه خط بالاتر من نه.

حتی من هم شاید نه. من هم هنوز آواره هستم. هنوز خودم رو تو ایران سانسور می کنم. هنوز هم خودم رو بین ایرانی ها هر جا که باشند سانسور می کنم.

هنوز هم مسامحه می کنم حالا بخاطر هر کس، هر شرایط و هر موقعیتی که باشه ولی قطعا از روی ترس از خدا نیست. بیشتر از روی ترس از قضاوت خلق خداست.

کاش کسی این خشت اول رو کج نمی گذاشت تا ، تا ثریا کج نریم.

باز این پست ناتمام موند.

پیوندهای روزانه: سمیه مامان محسن

hosniye — Thu, 26 Nov 2009 11:27:34 GMT

کی می گه من بچه ندارم؟

اولین باره توی دو سال زندگی کمی تا اندکی مشترکمون( بخاطر رفت و آمدن من به ایران) نبات داغ ما بیشتر از 15 دقیقه طول کشیده.

یک پسر بچه دوست داشتنی و تپل سی و خرده ای ساله رو که یادش رفته من به چه شرطی چه تاریخ جشنی رو قبول کردم، چطوری می شه شاد کرد؟

نیمه گم شده من چه کسی می تونه باشه

hosniye — Wed, 25 Nov 2009 17:17:03 GMT

امروز و امشب از اون روز و شبهایی که آرزو می کنم کاش دو تا بودم.

یکی برای خودم، یکی هم برای نازهای محسن.

عرض کنم که...

hosniye — Tue, 24 Nov 2009 19:50:58 GMT

احمدی مقدم تسهیل در ازدواج و اشتغال را در کاهش اینگونه جرایم (اینترنتی) موثر دانست و افزود: برخی دختران به اشتباه می پندارند با عرضه خود در اجتماع به ازدواج دست می یابند اما باید بدانند که این مسیر صحیحی نیست.

به نظر شما منظور سردار از کلمه عرضه، عُرضه بوده یا عَرضه؟؟

جوش غرور جوانی من

hosniye — Tue, 24 Nov 2009 17:54:12 GMT

پریشب پس از تموم شدن کار آشپزخونه با خواهرم از خونه آمّی راه می افتم. جلوی خونه تو کوچه بی اندازه شلوغ و پر تردد 12 متری که بسختی9 مترش شده جاده، می خوام دور دو فرمون بزنم. آروم یعنی سرعت اصلا به 3 کیلومتر هم نرسیده که دنده عقب می گیرم. پسری 15-16 ساله از راه دور سوار دوچرخه داره میاد و مطمئنم که تا من فاصله 50 متری فاصله داره. یک اتو ریکشا هم جلوی ماشین لب به لب ترمز می کنه تا عقب برم و فرمون رو بشکونم به راست. دنده عقب رو جا می اندازم و دستم رو می ذارم روی بلشتک پشت سر خواهرم. به محض اینکه پام رو از روی کلاچ بر می دارم و گاز می دم محکم می کوبم رو ترمز.

پسرک احمق با دیدن من پا تند می کنه و از ناکجا میاد پشت ماشین. چنان با آرامش از پشت ماشین رد می شه که انگار ماشینی نیست. خونسرد.

وقتی می کوبم رو ترمز گلگیر عقب دوچرخه به سپر عقب ماشینم می خوره و می ره.

سه تا ماشین ایستاده بودند و تماشا می کردند.

عصبانی شدم و شاکر.

گواهینامه ندارم و هند هم مملکت بی صاحبی نیست، مملکت سگ صاحبه.

قانونی وجود نداره و عدالت رو مردم خودشون تو خیابون و بین خودشون اجرا می کنند.

سریع دور می زنم و تند میکنم. 100 کتر جلوتر پسره جلوی مسجد و شیر فروشی پیاده می شه.

باز خونسرد. حتی بر نمی گرده پشت سرش رو نگاه کنه.

با عصبانیتی که کارد می زدی خونم در نمی اومد جلوی دو چرخه اش می پیچم و سریع ترمز دستی رو می کشم و فلاشر زده می پرم بیرون

از عصبانیت شال رو سرم هم ر یادم می ره مرتب کنم.

ماشین رو دور می زنم و پسره رو با حرف B صدا می زنم که حاصل مصدر حرف F هست.

بر می گرده و با اضطراب می گه: i am sorry.

میرم جلو و با دو دست محکم تو سینه اش می کوبم و هلش می دم عقب. با ترس دایم می گه i am sorry maam.

من داد می زنم:

you are sorry? i could have killed you !

if you dont care for your life then care for mine.

have you told at home youre not coming back tonight?

همه جلوی بازاری که محسن اینا معتقدند نباید ما خانمها تنهایی اونجا بریم( که من قبول ندارم) جمع شدند و شاهدند.

منتظرند ببینند دعوا چقدر اوج می گیره تا وساطت کنند.

می خواستم بزنم تو گوشش که یادم افتاد تا همینجاش بسه.

سوار ماشین می شم و گازش رو می گیرم.

دو دقیقه بعد محسن زنگ زده که چه اتفاقی افتاده؟

می گم هیچی.

می گه یکی از جلو مسجد به من زنگ زده که برای خانمت مشکلی پیش اومده.

براش توضیح می دم و می گه آروم برون.

آرومتر که می شم محسن دعوام می کنه که مگه اینجا ایرانه؟ همه ممکن بود بریزن سرت و شانس آوردی که پسره نخواست جوابت رو بده.

اینجور موقع ها به آدم حمله ور می شن تا جا بزنن.

زیادی به خودم مطمئنم.

نوت بوک نگو یک دسته گل!!

hosniye — Mon, 23 Nov 2009 18:29:12 GMT

پس از قریب یک هفته دوری از نوت بوکی که آلوده به انواع ویروس های انسانی، حیوانی و کامپیوتری بود دوباره دارمش ولی بدون دیتاش.

دو کتابی رو که روشون کار کرده بودم توی هاردش بود.

عکسهای حجمون هم همینطور. لا اقل اینها دو اولیتی بودند که با فکر فرمت شدن به ذهنم رسید.

ولی خوب خوشبختانه برادر شوهر عزیز خوب موقعی به داد رسید و الان تمام دیتام روی یک هارد کشدار! یا همون اکستنشن هستش.

همچنان سر گرم کار یا تمیزی خانه یا خرید و یا خوابم.

اگر فرصتی پیدا کنم محسن رو می بینم.

همین.

راستی تهرانیاش بدونن ما داریم میاییم!! ،

از الان اسمهاتون رو بدید تو لیست انتظار زیارت ما!!

الان دوباره نوشت:

سرعت موج سواری(surfing) بی اندازه بالا رفته!!

گل باغ آشنایی

hosniye — Mon, 23 Nov 2009 08:32:12 GMT

منت خدای را عز و جل که در نهاد آدمی در شمس العماره ای که آن را کله خوانند مخ را نهاد تا پس از تعالی فراوان او را به گنجینه ای از مجاز با نام اینترنت برساند تا رفقایی را برای عزلت خویش دست و پا کند که یارای آن باشد که سر کار روند!!

و شیرینتر از این سرکار گری.. محبتی است که مرزهای سرزمینهایش را درنوردیده است و دلها را مالامال از عشقی کرده است که گرچه باب تجلیش مجاز است ولی حقیقتی است که در این روزگار نایاب شده است.

از همه شما ممنونم که هم خندیدید و هم شاد شدید.

نشون می ده که چقدر به قدر عاطفه باور پذیر سایبر برای هم ارزش داریم.

منتظر اون روز هم باشید که سر کار نخواهید رفت... البته بجز ایام هفته!!!

مهمان ما

hosniye — Sat, 21 Nov 2009 19:43:12 GMT

این قدر در گیر کارهام بوده ام که یادم رفت خبری رو به شما بدم.

امیدوارم موجبات مسرت مجازی شما رو فراهم کنه.

از هفته قبل چهارشنبه...

11 نوامبر...

ما سه نفر شدیم.

آخه خواهرم اومده پیشمون!!!!!!!! d;d;d;d;d;!!